Toen Roos in de 16e week van haar zwangerschap samen met haar vriend een geslachtsbepalingsecho liet maken om te weten of ze een jongetje of meisje in haar buik had, kreeg deze ‘pret’ echo een heel andere wending. De echografist zag een plekje op de ruggengraat van hun foetus en nam direct contact op met de verloskundige. Er werd een Spina Bifida geconstateerd.
Roos en haar vriend werden na een (hels) weekend doorgestuurd naar het LUMC, daar bleek dat los van het open ruggetje nog meer aan de hand was. Er werden meerdere eigenaardigheden geconstateerd in onder andere zijn hersenen, zijn hartje en zijn niertjes.
Ze belandden in een emotionele rollercoaster en hebben, na nog meerdere (erfelijkheids)onderzoeken, een bijna onmenselijke beslissing moeten maken. Een keuze waarbij ze hun eigen gevoelens opzij hebben gezet om de levenskwaliteit van hun nog ongeboren zoon Otis op de eerste plek te zetten.
Op 14 oktober 2018 is Roos in de 17e week van haar zwangerschap bevallen van hun zoontje Otis. Op vrijdag 22 maart 2019, de dag waarop Roos eigenlijk was uitgerekend, schreef zij onderstaande brief aan haar lieve Otis.
Lieve Otis,
vandaag is het vrijdag 22 maart, de dag waarop jij, ons kleine mannetje, eigenlijk geboren had moeten worden. Deze dag is geen gemakkelijke, maar niet perse anders dan de afgelopen dagen waarin mijn gedachten continue afdwaalden naar jou. Om eerlijk te zijn is er sinds 14 oktober geen dag of nacht aan mij voorbij gegaan zonder jouw aanwezigheid.
De periode na jouw geboorte kwam ik in een emotionele achtbaan terecht. Ik was verdrietig omdat ons geen langere tijd samen werd gegeven. Omdat jij er niet meer was. Omdat wij de keuze hebben moeten maken om jou te laten gaan. Ik was boos omdat uitgerekend jij, ons eerste kindje, geen gezond leven mocht leiden en daarmee ons en al het mooie van de wereld niet mocht leren kennen. Angst en frustratie wisselden elkaar daarbij voortdurend in mij af omdat het leven door zou gaan zonder jou. Iets waarvan ik niet wist hoe ik me daarbij zou voelen, of ik dat wel kon, en hoe ik dat dan zou moeten doen zonder schuldgevoelens. Ik voelde me leeg, alleen en onbegrepen, ondanks alle lieve mensen om mij heen. Zij gaven mij meer steun en liefde dan ik had durven dromen maar geen van hen kon mij jou terugbrengen, daar naar waar jij thuishoorde, veilig in mijn buik(je). Otis’je, ik miste je zo erg.
Achteraf kan ik wel stellen dat na jouw geboorte de wereld pas écht op mij af kwam. Confronterend, realistisch, en keihard. In mijn eigen sociale omgeving werd ik omringd door zwangere vriendinnen en vrouwen, en telkens wanneer ik een voet buiten de deur zette passeerden kersverse en apetrotse mama’s en papa’s mij met hun pasgeboren kleintje veilig in de draagzak of kinderwagen. Tegelijkertijd raakte ik gefrustreerd, maakte ik me kwaad over goedbedoelde, maar soms pijnlijke opmerkingen als “ach, wat vervelend voor jullie” of “nou zeg, hopelijk de volgende keer beter”. Alles bij elkaar zorgde uiteindelijk voor een heftig (en emotioneel) conflict daarboven. Bij het minste of geringste schoot ik vol, en ik voelde me voor het eerst in mijn leven moederziel alleen.
Op een gegeven moment, na meerdere subtiele hints over het belang van gespecialiseerde hulp, kwam de ommekeer die nodig was. Iemand gespecialiseerd in rouw- en verliesverwerking vroeg aan mij: “heb je er eigenlijk wel eens over nagedacht wat Otis’ jou en je partner heeft gebracht in die periode van 18 weken?” Ik zie mezelf nog zitten: zo had ik het nooit bekeken. . .
Na afloop van dit gesprek belde ik Koen, jouw papa, in tranen op. Voor het eerst besefte ik wat jij voor ons hebt betekend, wat jij voor mij in die relatief korte tijd hebt gedaan, maar vooral wat je mij hebt geleerd. Jij kleine Otis, liet me inzien dat het leven veel meer omvat dan gestress, gedoe, en al het werk-gerelateerde waar ik me voorheen zo druk om maakte. Je bracht me het besef dat het leven niet draait om een prachtige baan of mooie spullen, maar dat het, (hoe cliché het voor anderen misschien zal klinken), daadwerkelijk gaat om liefde, gezondheid, en geluk. Door jouw aanwezigheid zijn je vader en ik nu samen sterker dan ooit. Ik zal je vader voor altijd in mijn hart sluiten en ik waardeer hem meer dan ooit te voren, iets waar ik je voor altijd dankbaar voor zal zijn.
Lieve kleine Otis, ook al heb jij niet op de juiste “fysiek gezonde” manier deel uit kunnen maken van deze wereld en ons leven, voor ons bestaat er geen enkele twijfel dat jij er bent geweest. Ik heb je mogen dragen, mogen voelen, en zelfs nog enkele dagen mogen aanraken en vasthouden. Wij zullen jou in de verdere toekomst in ons hart meedragen. Wat er ook gebeurt klein mannetje, ik ben voor altijd jouw apetrotse moeder!
Alle liefs,
Mama en papa
Meer informatie over het afbreken van een zwangerschap lees je op: www.erfelijkheid.nl