Francine woont samen met haar vriend in de Kuyperwijk, Delft. Na 37 weken zwangerschap is ze ingeleid en vervolgens in het ziekenhuis van Delft bevallen van zoontje James. In dit ervaringsverhaal vertelt ze over de eerste week met een baby en alles wat daarbij komt kijken.
Na drie dagen in het ziekenhuis te verblijven met onze zoon, James, mochten we op woensdagochtend eindelijk naar huis. James kwam , na een verplichte inleiding vanwege zwangerschapshypertensie met 37 weken, op Koningsdag ter wereld. Zijn lage geboortegewicht vroeg om extra controle in het ziekenhuis voor zijn temperatuurregulatie en bloedsuikers. Gelukkig bleek al snel dat onze kleine man het goed deed en geen extra toezicht meer nodig had. Wel kregen we uit het ziekenhuis een strak voedingsschema mee om te voorkomen dat hij teveel af zou vallen. Er werd ons voorgeschreven hem elke drie uur afwisselend fles-en borstvoeding te geven. Ons werd streng afgeraden hem teveel te laten zuigen, op bijvoorbeeld een speen of aan de borst, omdat hij daardoor te veel energie zou verliezen.
We namen de adviezen ter harte en keerden vol goede moed naar huis. We moesten met spoed een kolf regelen om de stuwing van mijn borsten een beetje in te dammen zodat we onze zoon volgens protocol konden voeden. De eerste nacht thuis bleek James al snel ontroostbaar waardoor we het ziekenhuis protocol maar direct overboord gooide. De hele nacht lag hij aan de borst, grepen we voor troost direct naar de fopspeen en sliep hij tussen ons in. In principe alle dingen waarvan men ons op het hart had gedrukt het niet te doen met een pasgeboren baby. De eerste nacht thuis leek een hele week te duren, waarin ons geduld als kersverse ouders direct werd getest. We bleven afwisselend wakker om James te sussen en om voor de zekerheid te controleren of hij nog wel adem haalde. Wat was het een opluchting dat de kraamhulp de volgende ochtend op de stoep te stond! Volgens deze vakvrouw kon het ziekenhuisprotocol in de prullenbak worden gegooid en moest ik vooral vertrouwen op mijn borsten en op James. Volgens onze kraamhulp zou het dan allemaal goed komen. Ze kreeg gelijk, want binnen een week woog James alweer meer dan zijn geboortegewicht.
Het liefst hadden we de kraamhulp opgenomen in ons prille gezin. De hele week heeft ze ons ons in de watten gelegd met ontbijtjes op bed, schone lakens, een opgeruimd huis en lekker eten. In alle rust (minus de nachtrust) konden we onze zoon wat beter leren kennen. Door het Coronavirus werd ons afgeraden kraambezoek te ontvangen. Ik zou achteraf nog steeds niet weten hoe ik dat had moeten plannen tussen de voedingen door, terwijl ik in kraamverband door het huis liep en mijn tepels, op advies, met een drupje moedermelk aan de lucht liet drogen. De keren dat ik aantoonbaar was voor de buitenwereld waren in de kraamweek schaars en het was heerlijk om me daar niet druk over te maken. Mochten we ooit een tweede kindje krijgen dan zou ik het precies weer willen zoals nu maar dan zonder pandemie.
Francine

