In dit ervaringsverhaal lees je het bevallingsverhaal van Mayla. Mayla woont samen met haar vriend , die in ploegendienst werkt, in de Hof van Delft. Haar bevalling, duurde in totaal vijf uur en werd door de verloskundigen een bevalling ‘uit het boekje’ genoemd.
Als ik mijn bevalling in het kort moet omschrijven dan denk ik vooral aan: snel en precies op tijd! Het was zondag 10 februari, de uitgerekende datum. Om 04.10 uur werd ik wakker omdat ik niet meer wist hoe ik moest liggen. Mijn vriend was die nacht aan het werk en we hadden gekscherend nog gezegd: “Als die kleine maar niet vannacht komt.” Terwijl ik mijn draai probeerde te vinden, merkte ik dat er van alles aan het rommelen was in mijn buik.
Meteen appte ik mijn vriend over wat we moesten doen. Ik wilde hem eigenlijk niet onnodig naar huis laten komen. Zeker niet omdat ik hem dat weekend ervoor uit de kroeg had gehaald. Die avond was ik er namelijk van overtuigd dat het zou gaan gebeuren. We hebben midden in de nacht zelfs voor de zekerheid een zeil over het matras gelegd. Toch bleek het die keer loos alarm!
Zondag 10 februari hebben we om 04:25 uur toch besloten dat het tijd was voor mijn vriend om naar huis te komen. De weeën werden heftiger en aangezien dit zomaar een hele marathon kon worden wilde ik wel dat mijn steun en toeverlaat een paar goede uurtjes had geslapen (in plaats van 2 uurtjes in 24 uur). Hij werkt bij ons om de hoek, dus voor ik het wist was hij thuis. Vol adrenaline probeerden we beide nog eventjes te slapen. Dat werkte natuurlijk voor geen meter.
Volgens mij was het rond 07:00 uur dat ik onwijs de drang kreeg om naar de wc te gaan maar ik was als de dood dat ons kind dan in de wc zou belanden. Na veel rondjes door de woonkamer te hebben geijsbeerd met de Mamatens op mijn rug geplakt, vond mijn vriend het echt tijd worden om de verloskundige te bellen. Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Maar het is zondagochtend vroeg en ik ben pas net begonnen!”. Gelukkig was hij eigenwijs en belde hij toch. Hij vertelde over hoe het nu ging en liet tussen neus en lippen vallen dat ik de drang had om naar de wc te gaan. De verloskundige pikte dat laatste op en besloot langs te komen voor controle.
Om 07:50 uur stond de verloskundige op de stoep. Ondertussen lag ik puffend op bed. Ik was als de dood om te horen dat ik pas twee centimeter ontsluiting zou hebben. Dit bleek zeker niet het geval te zijn, ik had namelijk al tien centimeter! Toen werd het even chaos. Deze verloskundige had er al een hele dienst op zitten en moest mij eigenlijk al overdragen aan de verloskundige die haar zou aflossen. Zij nam alleen haar telefoon niet op. Daarnaast stond er nog niets klaar en moest de kraamzorg nog gebeld worden. Terwijl ik mijn partner aan keek zag ik hem opeens helemaal wit worden. Toch vond ik mijn rust. Ik deed mijn ogen dicht en de enige focus die ik had was mijn ademhaling. Om mij heen werd alles geregeld en ik had het volle vertrouwen in de mensen om mij heen en in mijzelf. Om 08:45 uur mocht ik beginnen met persen en om 09:10 uur had ik kleine Roan Blom in mijn armen. Puur geluk in zowel mijn armen als in de ogen van mijn partner. Die kleine, waar we al zo lang naar uitkeken, hij was er nu gewoon.
Dit is altijd het punt waar de verhalen stoppen en daarom ook datgene waar ik op was voorbereid. Ik was helemaal niet voorbereid op het feit dat de bevalling nog niet klaar was. Maar de placenta moest nog komen. Mijn lichaam dacht trouwens ook dat de bevalling klaar was dus mijn weeën waren volledig gestopt. Na weeënopwekkers en 32 minuten flink persen kwam daar eindelijk die intense ontlading. Tien hechtingen en flinke mentale struggles in de kraamweek later, kan ik nu toch echt zeggen dat ik een bevalling uit het boekje had. Als het mij in de toekomst ook op deze manier gegund wordt, dan teken ik ervoor!
Mayla

