Avji is 28 jaar wanneer ze, samen met haar vriend in het Reinier de Graaf ziekenhuis, van dochter Lola bevalt. De bevalling zoals ze hem van te voren in haar hoofd had, veranderde in een soort ‘bad trip’ eindigend in de operatiekamer. In dit ervaringsverhaal lees je over de ‘niet zo mooie’ bevalling van Avji die resulteerde in de magische ontmoeting met dochtertje Lola.
Hallo allerliefste Lola, Je komt eraan! Op dit moment heb ik weeën en schrijf ik dit ter afleiding van de pijn. Wat een ramp. Ik probeer mij er aan over te geven, maar in plaats daarvan moet ik alleen maar overgeven. Door de pijn is er bijna geen ruimte meer voor angst. Alleen de angst dat het nog meer pijn zal gaan doen. Ik zou nu zo graag een dutje willen doen of willen beginnen met persen. De weeën voelen heel erg scherp en van gekkigheid weet ik niet wat te doen met de pijn. Na elke wee ben ik misselijk terwijl mijn maag ondertussen helemaal leeg is. Ik moet ook mega vaak poepen. Hopelijk ben je er snel!
Dit waren mijn woorden en gedachtes tijdens de bevalling. De bevalling was erg heftig voor ons alle drie. Rond middernacht begonnen de weeën, maar gelukkig konden we nog even slapen. Na ongeveer vijf uur werd ik toch wakker, want de pijn werd steeds intenser. Daarbij kwamen de weeën met enige regelmaat , daarom besloten we de verloskundige te bellen. Ik had twee centimeter ontsluiting, fijn. Het was gelukkig maar 37 graden die dag. We hadden geen tuin of balkon waardoor het binnen nog warmer aanvoelde.
Om de pijn wat draaglijker te maken hadden we het Tens Apparaat aangesloten, die we de dag ervoor -op de hoogste stand- hadden uitgetest op mijn vriend. Het leek de pijn te verlichten. Maar na een paar uur overheerste de pijn en besloten wij de verloskundige weer te bellen. Ik had vier centimeter ontsluiting en mocht naar het ziekenhuis omdat daar airco aanwezig was. We vluchtten naar het ziekenhuis met het bekende vluchtkoffertje. Met de Tens nog op mijn rug geplakt, stapten we de bloedhete auto in.
Eenmaal in het ziekenhuis sloeg de paniek toe. Het voelde alsof ik even helemaal ‘bad’ ging op de verkeerde partydrug. Van in een veilige bubbel thuis kwamen we in een onbekende, klinische, omgeving. Ik moest mijn ‘trip’ weer in goede banen zien te leiden. Dat lukte. Ik keerde, meditatief, weer helemaal in mezelf. Maar ‘het andere kwartje’ sloeg snel in toen ik hoorde dat ik na een paar uur puffen slechts één centimeter extra ontsluiting had. Ik raakte in paniek. Het ging niet snel genoeg, daarom m maakte we de keuze om mijn vliezen te laten breken.
Na het breken van mijn vliezen, kwam ik in een hel terecht; oftewel een weeënstorm. Ik schreeuwde het uit. Ik wilde overal in bijten en tegen alles aan slaan. Ik kon de pijn simpelweg niet meer aan. Ik moest en zou een ruggenprik krijgen. Ik ging binnen een uur van vijf naar negen centimeter ontsluiting. Om een ruggenprik te mogen wordt eerst gecontroleerd of het mogelijk is. De hartslag van Lola werd gecheckt, de verloskundige zag dat het hartje aan het dippen was, Lola haar hartslag ging omlaag. Ik verloor ineens veel bloed en had acute pijn in een orgaan. Het voelde alsof ik zou gaan barsten, ondraaglijk. Inmiddels had ik een infuus en zuurstof in mijn neus. Dit voelde erg dramatisch en zo zag het er ook uit.
Ik was op het punt beland waar ik het ziekenhuispersoneel netjes vroeg of ze alsjeblieft de baby uit mijn buik konden snijden?!! Maar de verloskundige vertelde mij dat als dat nodig was geweest ,zei dit allang hadden gedaan. Vijf minuten later…
Spoedkeizersnee, code rood. Alles aan de hand. Lola moest er binnen twintig minuten zijn. Dit voelde als een opluchting, omdat ik eindelijk wist wanneer de pijn zou stoppen. Tegelijkertijd begreep ik er helemaal niets meer van. Ik werd op mijn bed het ziekenhuis doorgerend, de lift in en uiteindelijk kwam ik aan bij de OK.
Na drie pogingen zat de ruggenprik er eindelijk in. Ik mocht liggen en het voelde hemels. Iedereen in de operatiekamer had hetzelfde pak aan, dus toen er een ‘arts’ bij mijn hoofd kwam zitten en mij een kus gaf, vroeg ik hem what the fuck hij deed. Het bleek mijn vriend te zijn. Wat ik mij verder nog herinner, is het uitzicht van de weerkaatsing van de lampen. Ik bespaar jullie de details.
Toen gebeurde er iets magisch. Ik hoorde mijn dochter voor het eerst huilen. Ze werd direct gecontroleerd en ze was oké! Mijn dochter was oké. Ze werd bij mij gelegd. Nog nooit had ik zoiets zacht gevoeld. Nog nooit had ik zoiets moois gezien. Nog nooit voelde ik mij zo trots. Onze Lola was geboren. Tien teentjes, tien vingertjes. Alles zat erop en eraan. Ik was opslag verliefd.
Achteraf gezien was de keizersnee niet nodig geweest. Lola was gezond. Er was niks aan de hand met mijn orgaan en het bloeden bleek ook niets ernstigs te zijn geweest. Wanneer ik van andere vrouwen hoor dat bevallen het mooiste is wat ze ooit hebben meegemaakt, snap ik dat niet. Mijn kindje voor het eerst zien, voelen en ruiken dat was voor mij ook het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. De bevalling zelf mag van mij een vage herinnering worden.
Avji

